Mieczyk Hellera

Mieczyk Hellera

Dzikie mieczyki Hellera są z reguły zielone, podczas gdy w akwarium przeważają odcienie czerwieni i pomarańczy, często z czarnymi znamionami na ciele. Również i tutaj zanotowano kilka zmian wyglądu płetw – niektóre odmiany mają powiększoną płetwę grzbietową, zwana często hi-fin. Chociaż nazwa tych rybek wywodzi się od mieczowatego wydłużenia dolnej połowy płetwy ogonowej samców, znane są obecnie odmiany, które mają przedłużoną również górną połowę ogona, zwanego lirą. Można otrzymać młode o takim ogonie, krzyżując samca o normalnym ogonie z samicą z lirą. Mniej więcej połowa młodych będzie miała takie właśnie ogony. Ponieważ sporo pierwszych mieczyków pojawiło się w Niemczech, dzisiejsze odmiany barwne są często określane mianem niemieckiego miasta, z którego pochodzą. Mieczyk Wiesbaden, na przykład ma czarne boki z zielonym lub czerwonym podbrzuszem, podczas gdy berlin jest czerwona z czarnymi plamkami. Jednak ryby z drugiej odmiany nigdy nie są krzyżowane ze sobą, lecz z osobnikami o barwie czerwonej, gdyż w przeciwnym razie u młodych mogłyby powstać wrzody. Niektóre ze współczesnych odmian mieczyków zawdzięczają swe istnienie krzyżówkom ze zmienniakami plamistymi. Chociaż mieczyki można hodować w akwarium towarzyskim, to nie należy w nich trzymać razem z nimi ryb, które będą podgryzać im płetwy. Nie należy też trzymać w jednym akwarium jednego samcaz kilkoma samicami, gdyż słabsze osobniki będą prześladowane. Jeżeli jednak nie jesteś zainteresowany rozmnażaniem tych rybek, warto wiedzieć, że grupka 4 czy 5 samców odizolowanych od samic potrafi żyć ze sobą w zgodzie, niemal bez rywalizacji. W gromadzie młodych mieczyków dominującym osobnikiem zostanie ten, który ma najdłuższy miecz u ogona. Jak w przypadku wszystkich ryb jajożyworodnych, wprowadzenie dodatkowego zbiornika tarliskowego stworzy optymalną szansę rozmnożenia większości młodych mieczyków, których może być nawet 200. Jeżeli młode przychodzą na świat w ogólnym akwarium, zadaniem opiekuna jest zapewnienie im odpowiednich możliwości ukrycia się. Znajdą je, jeżeli dno zbiornika porośnięte będzie drobnopierzastymi roślinami oraz gatunkami tworzącymi na nim zwarty porost (mech jawajski, niektóre gatunki ryptokoryn- ryptocoryne). Ponieważ zwykle piękniczkowate trzymane są w akwarium wspólnie ze skalarami, tylko nieliczne młode mają szansę ujścia polującym na nie tym pielęgnicowatym rybom.

Nazwa łacińska: Xiphophorus helleri
Występowanie: Od Meksyku po Honduras
Długość: samce do 10 cm, (licząc z ogonem); samice są nieco mniejsze
Temperament: samce mogą być agresywne wobec siebie
Pożywienie: karma i drobny pokarm żywy
Temperatura: 21- 26°C JT

Mieczyk Alvareza

Mieczyk Alvareza Odkrywca gatunku – Rosen, 1960. Występuje w Meksyku i Gwatemali, gdzie zasiedla szybko płynące strumienie. Samica osiąga 7,5 cm, samiec znacznie mniejszy. Żyworódka, po trwającej 3-4 tygodnie ciąży samica rodzi zwykle około 20 młodych (maksymalnie 80). Woda średnio twarda do twardej o temperaturze 25-28°C i pH 7,0-8,0. Odpowiednia do wielogatunkowego akwarium. Zajmuje wszystkie partie wody akwarium. Idealny dla początkujących akwarystów. Wymaga gęstej obsady roślin, jak również dużo miejsca do pływania. Ryba niezbyt wymagająca co do składu wody. Potrzebuje jednak dobrze natlenionego zbiornika. Dekoracje z korzeni.

Nazwa łacińska: Xiphophorus alvarezi
Występowanie: Meksyk, Gwatemala
Długość: 7,5 cm
Temperament: spokojny, nieagresywny
Pożywienie: karma w płatkach
Temperatura: 25- 28°C JK

  1. Dodaj komentarz

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: